Introduction

Maurice van Tellingen creates three-dimensional models in wich the actual event still has to take place or just has ended. Moments evocative of atmosphere and suspense, but that are not part of a narrative thread. The drama unfolds elsewhere while the build up of tension is frozen to become the memory of an event that will never take place.
The works seduce the viewer into a world of ongoing equilibrium, the interval that articulates the stream of daily events. Maurice van Tellingen depicts these moments that only exist to punctuate the human drama in order to clarify our existence and to find poetic meaning in everyday live.

Interval
Oorlog, drugs, seks, sport, religie en kunst. Het zijn werkelijkheden met eigen regels, een eigen logica, die
los staat van het alledaagse. Soms zeer beangstigend en soms troostrijk maar ze geven ook de mogelijkheid om afstand te scheppen tot de gewone wereld en boven onszelf uit te stijgen. Het werk van Maurice van Tellingen waarin met nadruk het onspectaculaire alledaagse en het schijnbaar betekenisloze tot onderwerp gekozen is, lijkt dan met zichzelf in tegenspraak. Hoe zou immers het alledaagse los kunnen staan van het alledaagse? Maar in onze consumptieve en competitieve wereld lijkt de realiteit zich zo goed als omgedraaid te hebben. Het uitzonderlijke is de dagelijkse gang van zaken geworden. Voortdurend bezig met leuke, spannende of ten minste belangrijke zaken verdwijnt alles wat niet direct prikkelend is uit het zicht. De tussentijd en de tussenruimte, het wachten en de herhaling, het reizen, de verveling, het mijmeren en dromen. Een realiteit waarin we eerst vanzelfsprekend samen waren is een desolate plek geworden waar alleen nog ‘outcasts’ en huisdieren ronddwalen. Zo is in een wereld waar altijd het spectaculaire beleefd wordt, het gewone onspectaculaire juist het ‘andere’ geworden.   

Limes
Van Tellingen zoekt dus de 'non ruimte' waar zich niet of nauwelijks iets afspeelt en waar de tijd in een 'loop' ronddraait. Het leidt tot een omkering van onze beleving van de wereld. Hij voert ons van het toneel waar het menselijk drama zich afspeelt direct de coulissen in. Een wereld die alleen bestaat om het spel van de acteurs in stand te houden. Een achterkant en buitenkant waar nauwelijks een mens te vinden is. Een onzichtbare, mysterieuze wereld die, wanneer ze opeens in het licht gezet wordt, laat zien wat ze werkelijk is. De grens en het houvast, het aangrijppunt, het staketsel, het geraamte van de wereld. Terugkijkend zien we dan het spel vanaf de achterzijde, een positie van waaruit de schone schijn in ieder geval niet meer zichtbaar is.

Impressie
Het werk is een portret van de mens geworden, niet door dicht op de huid te kruipen maar door zo ver mogelijk afstand te nemen. Door de buitenkant van de wereld die de mens voor zichzelf gemaakt heeft te tonen. Een wereld die gevormd wordt door bewuste of onbewuste noden, verlangens en angsten. Een portret dat gevormd is door de eisen die de mens stelt aan zijn omgeving, door de contouren die zijn bewegingen er in duwen.